آقایان! سهم شما در آرامش جامعه، سکوت است

امتداد- فاطمه سیدی / در روزهایی که کشور از یک جنگ ۱۲ روزه عبور کرده و در آتش‌بسی شکننده تلاش می‌کند خود را بازیابد، بیش از هر زمان دیگری نیاز به آرامش، انسجام و تعمیق وحدت ملی داریم.

مردم هنوز در شوک تجاوز دشمن به سر می‌برند، و آنچه در این میان می‌تواند بیشترین آسیب را به پیکره جامعه وارد کند، نه بمب و موشک، بلکه سخنانی شتاب‌زده و اظهار نظرهای بی‌محابای برخی چهره‌های سیاسی است که در قامت تحلیل، اما به‌واقع در راستای تشویش اذهان عمومی بیان می‌شود.

نمونه اخیر آن را می‌توان در سخنان مصطفی کواکبیان در یک برنامه زنده از رسانه ملی دید. پرسش اینجاست: در چنین شرایطی، این‌گونه اظهارات چه دردی را دوا می‌کند؟ چه مشکلی از مشکلات مردم را حل می‌کند؟ آیا جز افزودن التهاب و حاشیه‌سازی، دستاورد دیگری دارد؟ متأسفانه برخی همچنان تصور می‌کنند منافع حزبی و رقابت‌های جناحی بر منافع ملی اولویت دارد و به جای تقویت همبستگی، بر طبل تفرقه می‌کوبند.

جای تأسف است که رسانه ملی، به‌جای آنکه در این دوران بحرانی به رسالت انسجام‌بخش خود عمل کند، به صحنه منازعه و دوگانه‌سازی تبدیل شده است. وقتی برنامه‌سازان بدون درک شرایط حساس کشور، صرفاً برای پرکردن آنتن، از هر چهره دم‌دستی دعوت می‌کنند و تریبون ملی را به میدان جدل‌های بی‌ثمر تبدیل می‌کنند، طبیعی است که افکار عمومی از این وضعیت متضرر خواهد شد.

در مناظره‌ای که اخیراً میان کواکبیان و خضریان در صداوسیما برگزار شد، نه تنها چیزی به فهم بهتر مردم افزوده نشد، بلکه همان روایت‌های فرسوده و تنش‌زا، این‌بار با چاشنی بی‌اعتمادی بیشتر، بازتولید شد. در حالی‌که رهبران دشمن از کوچک‌ترین اظهار نظر بدون هماهنگی در مسائل جنگ و پس از آن پرهیز دارند، در کشور ما، هر فردی با هر جایگاهی خود را صاحب‌نظر در امور کلان کشور می‌داند.

آیا زمان آن نرسیده است که برای این روند مخرب، حد و مرز مشخصی تعریف شود؟ آیا لازم نیست چارچوبی طراحی شود که بر اساس آن، تنها افراد مسئول و دارای جایگاه مشخص در حوزه‌های امنیتی، نظامی و سیاسی حق اظهارنظر علنی درباره مسائل کلان داشته باشند؟

رسانه ملی باید متوجه باشد که در مقاطع حساسی مانند امروز، هر برنامه‌ای، هر مهمانی، هر جمله‌ای می‌تواند یا به همبستگی ملت کمک کند، یا ناخواسته پازل تضعیف وحدت ملی را کامل کند.

تریبون آزاد به معنای بی‌ضابطگی نیست. اینکه برخی با هیجان سیاسی بخواهند از رسانه ملی تریبون بگیرند، نه تنها خدمت به کشور نیست، بلکه ضربه‌ای به امنیت روانی جامعه است.

وقت آن رسیده که برخی، تمرین سکوت کنند. همه قرار نیست سخن بگویند. گاهی، نگفتن، بزرگ‌ترین خدمت به کشور است. در روزهای بازسازی پس از جنگ، شاید سکوت برخی چهره‌ها، بلندتر از فریادشان شنیده شود؛ فریادی که نه امید می‌آورد و نه همدلی، تنها زخم‌های تازه را عمیق‌تر می‌کند.